متدولوژي معماري سازماني

 متدولوژي‌هاي معماري سازماني مجموعه‌اي از راهبردهاي مشخص و مرحله به مرحله براي تکميل يک يا چند مرحله از چرخه حيات توسعه سيستم‌ها هستند. هر متدولوژي، ابزارها و استانداردهاي خاص خود را بر روي يک يا چند مرحله از چرخه حيات توسعه سيستم‌ها اعمال مي‌کند. در واقع متدولوژي بر سه اصل استوار است:

مبتني بر يک الگوي مفهومي از روند ايجاد و توسعه سيستم است و سيستم را به صورت يک مدل ارائه مي‌دهد

داراي يک شماي مدلسازي از جريان ايجاد و توسعه سيستم است

از مجموعه‌اي از روش‌ها، فنون و ابزارهاي ويژه و مشترک استفاده مي‌کند

 متدولوژي‌ها از نظر نوع نگرش به سازمان به دو دسته تقسيم مي‌شوند:

کلاسيک: سيستم اطلاعاتي به عنوان موضوعاتي براي تبديل به سيستم‌ (برنامه‌هاي) کامپيوتري نگريسته مي‌شوند. در اين طبقه، مسائلي چون برنامه‌ريزي معماري سازماني، برنامه‌ريزي راهبردي و منابع اطلاعاتي ناديده گرفته مي‌شوند.

سازمان نگر: در اين طبقه، به اطلاعات به عنوان منابع سازماني نگريسته مي‌شود. هر سازمان براي مديريت منابع خود بايد داراي يک راهبرد سازماني مدون باشد و به همين دليل متدولوژي‌هاي سازمان‌نگر اغلب داده‌گرا هستند و بر تدوين يک راهبرد اطلاعاتي سازماني، قبل از توسعه سيستم‌هاي خاص کاربردي، تاکيد دارند

 با پيشرفت‌هايي که در مفاهيم، راهبردها و تجربيات سازمان‌ها در زمينه‌هاي اطلاعاتي بوجود آمده‌ است، متدولوژي‌هاي سازمان‌نگر بهمراه چارچوب‌هايي براي طبقه‌بندي مدل‌ها و فرآورده‌ها ارائه مي‌شوند. از ديدگاه سنتي سيستم‌هاي اطلاعاتي، متدولوژي‌ها مستقل از چارچوب هستند اما در حال حاضر، اصولاً اين چارچوب‌ها هستند که داراي متدلوژي خاص خود هستند و اغلب چارچوب‌هاي کاربردي داراي متدولوژي مخصوص به‌خود هستند.

سه متدولوژي عمده معماري سازماني عبارتند از:

 مهندسي اطلاعات (Information Engineering)

برنامه‌ريزي سيستم‌هاي حرفه (Business System Planning)

برنامه‌ريزي معماري سازماني (Enterprise Architecture Planning)