چارچوب ملي معماري سازماني ايران

 چارچوب ملي معماري سازماني ايران در سال 1384 توسط علي فتح‌اللهي، حميدرضا نيکوفر و فريدون شمس ارائه شد. اين چارچوب که متناسب با سازمان‌ها و شرکت‌هاي ايراني تدوين و توسعه داده شده است، يك ساختار مفهومي براي فعاليت‌هايي از جنس معماري در سازمان‌هاي تابعة دولت است. چارچوب ملي معماري سازماني ايران به منظور ارايه راهنمايي براي ايجاد معماري سازماني، دستيابي به معيارهايي براي سنجش اين معماري‌ها و تعامل‌پذيري ميان آنها، با استفاده از بهترين تجربيات موجود، بومي سازي شده است. چنين چارچوبي ضمن تضمين اثربخشي مورد انتظار از معماري سازماني تبديل به ارزش افزودة طرح تكفا خواهد شد. مزايا و منافع مورد انتظار از در اختيار داشتن چنين چارچوبي عبارتند از:

تسهيل دست يابي به معماري سازماني از طريق ارايه يك راهنماي سطح بالا و يك دست

زمينه‌سازي براي تعامل ميان سازماني

مقايسه‌پذير شدن معماري‌هاي ايجاد شده در سازمان‌هاي مختلف

دست يابي به محكي براي ارزيابي و سنجش معماري هاي سازماني

اطمينان از صحت و دقت معماري هاي سازماني

برخي از عواملي كه مي‌توانند اين چارچوب را به يك چارچوب ملي تبديل كنند عبارتند از:

 دسته‌بندي خروجي‌هاي معماري سازماني بر اساس شيوه ها و فنون رايج در ايران

 پيش‌بيني معماري سازماني بر اساس توان اجرايي متعارف شركت‌هاي ايراني و توان متعارف سازمان‌ها در نگهداشت و پذيرش معماري سازماني

 تطابق با آن چه تا به حال به عنوان معماري سازماني از جايگاه كميتة فني معماري اطلاعات به عنوان متولي رسمي معماري سازماني در كشور به سازمان‌ها ارائه شده است

اين چارچوب از 9 مولفه تشکيل شده است که عبارتند از:

نتايج برنامه‌ريزي راهبردي فناوري اطلاعات

استانداردها

پيشنهادها

نظام نگهداشت

برنامه گذار

معماري وضع موجود

معماري وضع مطلوب

محيط دولت الکترونيکي

مطالعات تطبيقي

متن کامل چارچوب در قسمت کتاب‌هاي مرتبط موجود است.