ويژگي‌های سامانه‌هاي فوق کلان مقیاس

سامانه‌هاي فوق كلان مقياس ويژگي‌هايي دارند كه باعث مي‌شوند رويكردهاي (فعلي و مورد استفاده) روش‌هاي مهندسي نرم‌افزار نتوانند پاسخگوي توسعه آن‌ها باشند. اين ويژگي‌ها عمدتاً ناشي از «مقياس» اين گونه از سامانه‌ها است. ويژگي اصلي سامانه‌هاي فوق كلان مقياس، اندازه بسيار بزرگ آن‌ها در ابعاد مختلف است: تعداد خطوط كد؛ اندازه داده‌هايي كه ذخيره، بازيابي، دستكاري و پالايش مي‌شوند؛ تعداد اتصالات و تعاملات بين مولفه‌هاي نرم‌افزاري؛ تعداد عناصر سخت‌افزاري؛ و ... . البته ماهيت سامانه‌هاي فوق كلان مقياس به مواردي فراتر از «اندازه» آن‌ها برمي‌گردد. در واقع، اندازه باعث مي‌شود بسياري از مواردي كه در سامانه‌هاي معمولي غيرمهم يا كم اهميت بودند، تبديل به موارد بااهميت شوند. مشكلات ناشي از مقياس، نيازمند روش‌هاي جديد حل و تعريف مفاهيم نو براي طراحي، توسعه، كاركرد و تكامل سامانه‌ها است. مي‌توان هفت ويژگي را براي سامانه‌هاي فوق كلان مقياس در نظر گرفت. در ادامه، ضمن بيان اين ويژگي‌ها، مشخص مي‌كنيم چرا هر يك از آن‌ها باعث مي‌شود كه رويكردهاي فعلي مهندسي نرم‌افزار در مقابله با آن‌ها ناتوان باشد.

1- كنترل نامتمركز
2- نيازمندي هاي ذاتاً متضاد و ناشناخته
3- تكامل و استقرار مداوم
4- عناصر ناهمگن، ناسازگار و در حال تغيير
5- از بين رفتن تدريجي مرز بين افراد و سامانه
6- خرابي‌هاي طبيعي
7- پارادايم‌هاي جديد براي استفاده و سياست‌گذاري