ويژگي‌های سامانه‌هاي فوق کلان مقیاس

1- كنترل نامتمركز
مقياس سامانه‌هاي فوق کلان مقیاس تنها به شكل بسيار محدودي اجازه كنترل مركزي و سلسله مراتبي داده، توسعه، تكامل، و كاركرد را مي‌دهد. حتي مقدار محدود كنترل سلسله مراتبي كه امروزه در سامانه‌هاي بسيار بزرگ امكان‌پذير است، در سامانه‌هاي فوق کلان مقیاس مورد ترديد است، و در نتيجه مدل‌هاي متفاوتي را براي كنترل طلب مي‌كند.
از ميان مفروضاتي كه امروزه در صنعت توسعه نرم‌افزار وجود دارند و توسط اين ويژگي زير سوال مي‌روند، مي‌توان به مورد زير اشاره كرد:

  • تمام تضادها بايد متحدالشكل رفع شده باشند. سامانه‌هاي امروزي بر اساس اين ايده شكل مي‌گيرند كه همه تضادها بايد شناسايي و رفع شده باشند. انتظار داريم يك فرايند تحليل و رفع تضاد، و نيز يك سازمان تصميم‌گيري در مورد آن وجود داشته باشد. اين در حالي است كه مقياسِ سامانه‌هاي فوق کلان مقیاس تحليل همه¬ی تضادها و رفع آنها به شكل متمركز را براي ما غيرممكن مي‌سازد. در يك اكوسيستم، هيچ مجوز مركزي براي حل تضاد وجود ندارد. براي انجام اين كار بايد از ساير مكانيزم‌ها (ي غيرمركزي) استفاده كرد. در واقع اين مكانيزم‌ها به صورت محلي عمل مي‌كنند. همچنين، يك نوع تضاد ممكن است در جاهاي مختلف يك سامانه ظاهر شود و مكانيزم رفع آنها نيز متفاوت باشد. طراحان سامانه‌هاي بزرگ امروزي معمولاً چنين تصوري ندارند كه تحمل تضاد و رفع آن در زمان‌ها و مكان‌هاي مختلف ممكن است متفاوت باشد. همچنين، آنها معمولاً روال‌هايي را براي تعيين تضادهايي كه مي‌توانند مهمترين تاثير را بر دوام كلي سامانه داشته باشند، در نظر نمي‌گيرند. البته واقعيت اين است كه تعيين چنين روال‌هايي چندان هم ساخت‌يافته نيستند.