ويژگي‌های سامانه‌هاي فوق کلان مقیاس

 

6- خرابي‌هاي طبيعي
از آن جا كه زيربناي فيزيكي يك سامانه فوق كلان مقياس بسيار گسترده است، خرابي سخت‌افزار ديگر يك امر غيرعادي نيست؛ بلكه به طور طبيعي اتفاق مي‌افتد. همچنين، از آنجا كه مولفه‌هاي نرم‌افزاري فراتر از ظرفيتي كه طراحي شده‌اند، تحت فشار قرار مي‌گيرند، رفتار آن‌ها نيز ممكن است نامطلوب باشد؛ كه اين مساله نيز كاملاً عادي است. فرض كنيد يك پروتكل ارتباطي در هر يك ميليون انتقال فايل يك بار با شكست روبه‌رو مي‌شود. اگر انتقال فايل يك ميليون بار در روز اتفاق افتد، به طور متوسط يك شكست در روز خواهيم داشت. در سامانه‌هاي فوق كلان مقياس معمولاً بروز خرابي آن قدر متداول است كه در واقع مي‌توان گفت خطا «هميشه» رخ مي‌دهد. با توجه به مقياس چنين سامانه‌هايي، مساله خرابي بايد به شكل يك مشكل پيوسته در طراحي و ساخت لحاظ شود. 
از ميان مفروضاتي كه امروزه در صنعت توسعه نرم‌افزار وجود دارند و توسط اين ويژگي زير سوال مي‌روند، مي‌توان به موارد زير اشاره كرد:

 

  • خطا به ندرت رخ مي‌دهد. اندازه در سامانه‌هاي فوق كلان مقياس، تعداد خرابي‌ها را در واحد زمان افزايش مي‌دهد. با افزايش اندازه و كاربرد يك سامانه فوق كلان مقياس، وقوع خطا امري كاملاً «طبيعي» است. در حالي كه در سامانه‌هاي امروزي بروز خطا يك امر غيرمتداول و استثنايي در نظر گرفته مي‌شود.

  • مي‌توان خطاها را برطرف كرد. بسياري از روش‌هاي مهندسي نرم‌افزار علاقه‌مند به پيشگيري و تشخيص خطاها هستند. اگرچه در سامانه‌هاي بسيار بزرگ نمي‌توان اطمينان حاصل كرد كه همه خرابي‌ها برطرف شده‌اند؛ با اين حال، در سامانه‌هاي فوق كلان مقياس، اين مساله بغرنج‌تر است. سامانه‌هاي فوق كلان مقياس بايد به موضوع تحمل خطا توجه بيشتري داشته باشند. (البته امروزه هم سامانه‌هاي خاصي داريم كه به دليل شرايط ويژه استفاده، به ضريب اطمينان بسيار بالا نيازمنديم.)